قصه گو
 

 

 

دوستي موقع مسافرت لوس بازي كرد و و گفت اگر من رفتم و مردم اين شعرهاي مرا در وب‌لاگت بگذار او رفت و برگشت سالم (خوشبختانه) ولي متاسفانه سعيد مرد و من چند روزي غم او را داشتم. و وقتي كمي از بهت مرگ او درآمدم شعر هاي شعله را آوردم و آنها را آماده كردم كه در وب‌لاگ بگذارم اما اين را بگويم لوس بازيش از ته دل بود.

 

آشتي با قلم

 

 از: ش الف

 

تو خود گغته بودي

                      بنويس

                              حتي يك كلمه

و من همچون تو

كه روزي تنها نوشته بودي:

                                  ((من خرم))!

بي‌صدا فرياد مي‌كشم كه

                             من خالي‌ام.

                                               ۱۹/3/84

 

 

 

كاش پله‌ها را شمرده بودم

پله‌ي اول حكايت دلهره و اضطراب بود

پله سوم روايت شرمساري و خفت را با خود داشت

بعد از پيچ پله‌ها اما قصه‌ي تپيدن دل بود

پله‌ي پنجم گذرگاهي بود كه مرا

به دنياي رنگين‌كمان‌ها و فواره‌هاي رنگارنگ مي‌رساند

پله‌ي...

در انتهاي پله‌ها دري نيمه باز

نگاهی

لبخندی

سلامي.

و تبلور پرشكوه همه‌ي پاكي‌ها و معصوميت‌هاي بي‌دفاع

كه در جنگي نابرابر با واقعيت‌هاي رسمي

با يقيني به استواري كوه

(هر چند براي ساعاتي)

مشروعيت خود را به اثبات مي‌رساند

                                               كاش لااقل پله‌ها را هنگام بازگشت

                                                                                           شمرده بودم

                                                                                                  26/2/84

و  شعري كه به استقبال پله‌ها رفت

 

از قضا روزی تو

                   سر هر کوی شدی سبز

((پله هايت)) همه عشق

                                همه درد

                                           همه زجر

اين چه دردی است زراندود شده؟

سبزی ات بخت و اقبال نبود

سبزی ات

             عشق

                      درد

                          هرچه می خواهد دلت گويد بگو

                                                      شعله ات می شکند ظلمت را

می توان در شيشه ها

                             در آب ها

                                          ديد ترا

پس دلت با سنگ همراه مکن

                                       روح تو می شکند

                                                                               ۲۴/۳/۸۴

گناهی

         پناهی

                  گريزی

                          شايد بهانه ای

عشق را فرياد کردم

                          نسيم در شاخه ها پيچيد

همواره او را فرياد می زنم

به چشمان معصومش نگريسنم

                                         خود را ديدم که می شکنم

صدا زدم آب

               او هم گفت: آب

به افق چشم دوختيم و به آب زديم

پيام هاي ديگران        link        ۱۳۸٤/٥/٢٧ | حمید بداغی


 

 

  سلام.  این وبلاگ نوشته های سیاه و سفیدی از حمید بداغی است....


ïHomeð
 ïFavoriteð
ïEmailð

غم نان اگر بگذارد، وبلاگم را
به روز می کنم ...


If you Want Translate Fictions Select Flag
 

آرشیو وبلاگ

  خرداد ٩٠
دی ۸٩
مهر ۸٩
شهریور ۸٩
تیر ۸٩
اردیبهشت ۸٩
فروردین ۸٩
اسفند ۸۸
آبان ۸۸
مهر ۸۸
شهریور ۸۸
امرداد ۸۸
تیر ۸۸
خرداد ۸۸
اردیبهشت ۸۸
فروردین ۸۸
اسفند ۸٧
بهمن ۸٧
آذر ۸٧
آبان ۸٧
مهر ۸٧
امرداد ۸٧
تیر ۸٧
خرداد ۸٧
اردیبهشت ۸٧
اسفند ۸٦
بهمن ۸٦
آذر ۸٦
شهریور ۸٦
امرداد ۸٦
تیر ۸٦
خرداد ۸٦
بهمن ۸٥
دی ۸٥
آذر ۸٥
آبان ۸٥
مهر ۸٥
شهریور ۸٥
امرداد ۸٥
تیر ۸٥
خرداد ۸٥
بهمن ۸٤
دی ۸٤
آذر ۸٤
مهر ۸٤
شهریور ۸٤
امرداد ۸٤
تیر ۸٤
اردیبهشت ۸٤
فروردین ۸٤


 

لینک دوستان

 احمد شاملو
اروتیک طبیعت
از زبان دیگران اسد امرایی
الهام طهماسبی
آیات آسمانی
بخارا
بدون ويرايش
به همین سادگی
پياده رو
تخریب چی دوران
حميد رضا سليمانی
خودم
دوربين
رضا ناظم
زنان ايران
عباس معروفی
فصل گستاخی
قصه های خدا
قلم آزاد
كانون زنان ايراني
کتاب درخشان
کرانی ندارد بیابان ما
مطرود آگاه
منيرو رواني پور
هفتان
هوشنگ سامانی
دهیو
جستجوگر فارسی دهیو


 
آمار وبلاگ
 
 
 خروجی وبلاگ
  feed
 
طراح قالب