قصه گو
 

 

 

دوستي موقع مسافرت لوس بازي كرد و و گفت اگر من رفتم و مردم اين شعرهاي مرا در وب‌لاگت بگذار او رفت و برگشت سالم (خوشبختانه) ولي متاسفانه سعيد مرد و من چند روزي غم او را داشتم. و وقتي كمي از بهت مرگ او درآمدم شعر هاي شعله را آوردم و آنها را آماده كردم كه در وب‌لاگ بگذارم اما اين را بگويم لوس بازيش از ته دل بود.

 

آشتي با قلم

 

 از: ش الف

 

تو خود گغته بودي

                      بنويس

                              حتي يك كلمه

و من همچون تو

كه روزي تنها نوشته بودي:

                                  ((من خرم))!

بي‌صدا فرياد مي‌كشم كه

                             من خالي‌ام.

                                               ۱۹/3/84

 

 

 

كاش پله‌ها را شمرده بودم

پله‌ي اول حكايت دلهره و اضطراب بود

پله سوم روايت شرمساري و خفت را با خود داشت

بعد از پيچ پله‌ها اما قصه‌ي تپيدن دل بود

پله‌ي پنجم گذرگاهي بود كه مرا

به دنياي رنگين‌كمان‌ها و فواره‌هاي رنگارنگ مي‌رساند

پله‌ي...

در انتهاي پله‌ها دري نيمه باز

نگاهی

لبخندی

سلامي.

و تبلور پرشكوه همه‌ي پاكي‌ها و معصوميت‌هاي بي‌دفاع

كه در جنگي نابرابر با واقعيت‌هاي رسمي

با يقيني به استواري كوه

(هر چند براي ساعاتي)

مشروعيت خود را به اثبات مي‌رساند

                                               كاش لااقل پله‌ها را هنگام بازگشت

                                                                                           شمرده بودم

                                                                                                  26/2/84

و  شعري كه به استقبال پله‌ها رفت

 

از قضا روزی تو

                   سر هر کوی شدی سبز

((پله هايت)) همه عشق

                                همه درد

                                           همه زجر

اين چه دردی است زراندود شده؟

سبزی ات بخت و اقبال نبود

سبزی ات

             عشق

                      درد

                          هرچه می خواهد دلت گويد بگو

                                                      شعله ات می شکند ظلمت را

می توان در شيشه ها

                             در آب ها

                                          ديد ترا

پس دلت با سنگ همراه مکن

                                       روح تو می شکند

                                                                               ۲۴/۳/۸۴

گناهی

         پناهی

                  گريزی

                          شايد بهانه ای

عشق را فرياد کردم

                          نسيم در شاخه ها پيچيد

همواره او را فرياد می زنم

به چشمان معصومش نگريسنم

                                         خود را ديدم که می شکنم

صدا زدم آب

               او هم گفت: آب

به افق چشم دوختيم و به آب زديم

پيام هاي ديگران        link        ۱۳۸٤/٥/٢٧ | حمید بداغی


 

اگه  ننوشتم به خاطر سعيد بود آخه سعيد بزرگ بود و از اهالی امروز

                                                                يادش به خير

پيام هاي ديگران        link        ۱۳۸٤/٥/٢٧ | حمید بداغی


 

تجربه کردی برنگشتن را

                         تنها نخواهی ماند

ما هم همين قطار را سوار شده ايم

                                  روزی ما هم پياده می‌شويم

کاش در ايستگاهی که پياده می‌شوم

                                                ببينمت

                                                  برای سعيد که رفت

پيام هاي ديگران        link        ۱۳۸٤/٥/۱٧ | حمید بداغی


سياهي

   و سياهي ناگه

   نعره‌ی شومش را

   هديه می‌كرد به من

   درون بدنم می‌خلد تاريكي

                                  گريه می‌داد ندا

                                  من برون می‌ريزم

   بغض من می‌فشرد قلبم را

                                  و سكوت شب سرد

                                  روز گرمم يخ زد

   فريادم

   به كدام گوش رسيد؟

   اين چنين روز سيه

   می‌كشد تا دم عصر

                             تن حيران مرا

                             خوان ظلمت باز است

                              روزها تاريكي است

                              شب من رويايي است

 

                                    حميد بداغی ۱۵/۱۲/۷۱

پيام هاي ديگران        link        ۱۳۸٤/٥/۱٤ | حمید بداغی


سراب

در غم فکر تو انديشه کنان می گريم

پی تاييد گنهکارانی

چه نيازی داری

به سيه کارانی

که پس پرده تزوير

و يک پاکی کذب

پايکوبان

راضی و خوشحالند

پيام هاي ديگران        link        ۱۳۸٤/٥/۱۳ | حمید بداغی


 

تو خواب بودي كه اتفاق افتاد

در خواب آشفته ات

                            راهي را ديدي

انتهايش

           سفيد بود؟

           سبز بود؟

           يا....

تو كجايي؟

            مركب سركشت انتظار مي كشد

با تمام قدرت بتازان

به سوي

           سفيد؟

           سبز؟

           يا....

                            به رامين و رژن ۱۱/۵/۸۴

 

پيام هاي ديگران        link        ۱۳۸٤/٥/۱۱ | حمید بداغی


 

سياه وسفيد مصداق درد و خوشبختی است دارا و ندار  دانا و ندان  خاکستری که بيشتر جامعه را گرفته توده مردمند واين توده مردمند که انتخاب می کنند چگونه زندگی کنند. سرنوشت هيچ قومی تغيير نمی کند مگر نفسهايشان بخواهد بياييد عاشقانه دوست بداريم حتی دشمنمان را و به قول  خاتمی فراموش کنيم مرگ بر..... بگوييم زنده باد مخالف من. ديشب خداحافظی بود و من اشک ريختم. اما دو دوره اش تمام شده بود و بايد می رفت. هيچگاه نخواهيم کاش هميشه بود اما می توانيم بخواهيم راهش ادامه يابد

 

پيام هاي ديگران        link        ۱۳۸٤/٥/۱۱ | حمید بداغی


غصه ها

زندگی همزيستی مسالمت آميزی است نابرابر بين سياهی و سفيدی  و تناليته های خاکستری هم ... آيا جايی دارند؟

ما از کدام هستيم

دوستان خوبم نظر شما چيست؟

 

پيام هاي ديگران        link        ۱۳۸٤/٥/٩ | حمید بداغی


 

تو گويي من خدا را تنگ مي گيرم در آغوشم

                                                   گرفته جاي در قلبم

لبان ريز نقشش بوسه هاي ريز مي پاشد

و آن سرخي كمرنگي كه روي گونه هايش نقش مي بندد

لبانم را به مهماني شيرين بوسه هايش مست مي خواند

سرود مرمرين سينه شفاف و خوش بويش

به آهنگ و ترنمهاي گيسويش

مرا گويي به آن جنت سراي عشق مي راند

به آن جنت سرود زندگي با جان شنيدن بود

                                         سرود عشق را خواندم

                                         زمان را من نفهميدم

                                          كجا را من نمي ديدم

تو مي داني خدارا تنگ مي گيرم در آغوشم

                                                                                   به معصوم

 

                                                                         7۱/3/۷حميد بداغي

پيام هاي ديگران        link        ۱۳۸٤/٥/٧ | حمید بداغی


 

تو خود عشقی

                  آفتابی

                           شور و شيدايی

با هر صحبتت آواز می خوانی

                                     آوازت بهشتی می دهد وعده

بتاب ای شيد

                 نور

تو دريايی

            رويايی

                     خورشيدی

آفتاب در حضور تو

                      خجل می آيد و

                                         مغرب گزيند زود

شبی اينجا نمی ماند

                             آغازی است برای روز

                                                        تو در يايی

                                                                     شيدايی

                                                                             به دختر آفتاب

پيام هاي ديگران        link        ۱۳۸٤/٥/٥ | حمید بداغی


 

هفت

فكر مي كنم كه هزار سال است كه حامله ام اما از روزي كه آن ها با توپ و تفنگ و بمب وارد شهر شدند سه يا چهار ماه بيشتر نگذشته است.

همان روز عصر بود كه مادر ضجه مي زد و من دست و پا.

پدر را همان اول با يك تير خلاص كردند و نديد.

زمين مي چرخيد و لكه هاي سياه در آسمان پخش شده بود. قيافه هايشان يادم ماند هفت نفر بودند.وقتي رفتند به سختي خود را به طرف مادر كشاندم، دست ها و پاهايش را باز كردم يقه اش پاره شده بود وپستان چروكيده اش بيرون بود. آن را پوشاندم و سرم را روي شانه اش گذاشتم.اشك هايم روي شانه و گردنش ريخت. اصلاً تكان نمي خورد. گوشم را به سينه اش چسباندم تپش نداشت. او هم نديده بود.

به زير زمين رفتم، لباس كهنه اي كه مال پدر بود پيدا كردم و پوشيدم.

سربازي وارد حياط شد و جسد پدر و مادر را كه ديد فوراً برگشت و رفت.

جرأت رفتن به اتاق را نداشتم. همان جا توي زير زمين ماندم. دو يا سه روز بعد دوباره توپ و تفنگ ها به كار افتادند و اين دفعه داشتند بر مي گشتند.

نيروهاي خودمان آمده بودند. من را در آمبولانس گذاشتند. نمي دانم چند وقت گذشت.

در شهر ديگري دور از هياهو و جنگ و همه با من مهربان بودند. به من يك اتاق كوچك دادند و از بيمارستان مرخص كردند، همه همسايه هاي من را هم از ميان جنگ به آنجا آورده بودند.

صبح ها ماشيني به آنجا مي آمد و غذا مي آورد و دو سه روز يك بارهم چند پزشك و پرستار به آنجا مي آمدند و بعضي ها را كه مريض بودند معاينه مي‌كردند.

من هم رفتم. شديداً استفراغ مي‌كردم. از من پرسيدند: حامله اي؟ شوهرت كجاست؟

انتظار اين سوال را نداشتم، اشكم سرازير شد، گفتم: مرده توي جنگ كشته شده اين بچه را هم بكشيد.

پرستاري من را به اتاقم برگرداند، نوازشم كرد و پرسيد: اولين بچه است؟ نگران نباش همه زن ها بچه اول را خيلي نگرانند، چه برسد به تو كه در شهر جنگي هم بوده اي. تازه يادگار شوهرت است.

هربار كه مي آمدند حتماً به من هم سر مي زدند و معاينه مي كردند. شكمم بالا آمد ، تكان خورد و به دنيا آمد.

بايد اسم انتخاب مي كردم و نام فاميل و شناسنامه برايش مي‌گرفتم. همه مدارك در همان خانه مانده بود و توانستم برايش شناسنامه بگيرم و ديگر به فكر شوهر كردن نبودم.

بزرگ شد، جنگ هم تمام شد. مدارك خانواده ما پيدا شد و معلوم شد كه من هيچوقت ازدواج نكرده ام.

به من گفتند:

پسرت به تو محرم است ولي ارث نمي برد.

حميد بداغی

پيام هاي ديگران        link        ۱۳۸٤/٥/۱ | حمید بداغی


 

 

  سلام.  این وبلاگ نوشته های سیاه و سفیدی از حمید بداغی است....


ïHomeð
 ïFavoriteð
ïEmailð

غم نان اگر بگذارد، وبلاگم را
به روز می کنم ...


If you Want Translate Fictions Select Flag
 

آرشیو وبلاگ

  خرداد ٩٠
دی ۸٩
مهر ۸٩
شهریور ۸٩
تیر ۸٩
اردیبهشت ۸٩
فروردین ۸٩
اسفند ۸۸
آبان ۸۸
مهر ۸۸
شهریور ۸۸
امرداد ۸۸
تیر ۸۸
خرداد ۸۸
اردیبهشت ۸۸
فروردین ۸۸
اسفند ۸٧
بهمن ۸٧
آذر ۸٧
آبان ۸٧
مهر ۸٧
امرداد ۸٧
تیر ۸٧
خرداد ۸٧
اردیبهشت ۸٧
اسفند ۸٦
بهمن ۸٦
آذر ۸٦
شهریور ۸٦
امرداد ۸٦
تیر ۸٦
خرداد ۸٦
بهمن ۸٥
دی ۸٥
آذر ۸٥
آبان ۸٥
مهر ۸٥
شهریور ۸٥
امرداد ۸٥
تیر ۸٥
خرداد ۸٥
بهمن ۸٤
دی ۸٤
آذر ۸٤
مهر ۸٤
شهریور ۸٤
امرداد ۸٤
تیر ۸٤
اردیبهشت ۸٤
فروردین ۸٤


 

لینک دوستان

 احمد شاملو
اروتیک طبیعت
از زبان دیگران اسد امرایی
الهام طهماسبی
آیات آسمانی
بخارا
بدون ويرايش
به همین سادگی
پياده رو
تخریب چی دوران
حميد رضا سليمانی
خودم
دوربين
رضا ناظم
زنان ايران
عباس معروفی
فصل گستاخی
قصه های خدا
قلم آزاد
كانون زنان ايراني
کتاب درخشان
کرانی ندارد بیابان ما
مطرود آگاه
منيرو رواني پور
هفتان
هوشنگ سامانی
دهیو
جستجوگر فارسی دهیو


 
آمار وبلاگ
 
 
 خروجی وبلاگ
  feed
 
طراح قالب